Strona główna  /  Z życia Kościoła  /  Rok 2021  /  Św. Jan Paweł II - katecheza z 18.12.1996r.

Św. Jan Paweł II - katecheza z 18.12.1996r.

 Przypominamy niektóre wątki nauczania św. Jana Pawła II. Środową katechezę, wygłoszoną 18 grudnia 1996 r., papież poświęcił proroctwu Symeona, które łączy Maryję z przeznaczeniem Syna. Oto fragment tego wystąpienia:

„Po rozpoznaniu w Jezusie «światła na oświecenie pogan» (...) Symeon zapowiada Maryi wielkie doświadczenie, które będzie udziałem Mesjasza, i ujawnia Jej uczestnictwo w tym bolesnym przeznaczeniu. Nawiązanie do odkupieńczej ofiary, nie występujące podczas zwiastowania, pozwala dostrzec w przepowiedni Symeona jakby «drugą zapowiedź», która pomoże Dziewicy w głębszym zrozumieniu tajemnicy Jej Syna.

Symeon, który do tego momentu zwracał się do wszystkich obecnych, błogosławiąc zwłaszcza Józefa i Maryję, obecnie kieruje swą przepowiednię jedynie do Dziewicy, mówiąc, że będzie miała udział w losie Syna. Natchniony przez Ducha Świętego, oznajmia Jej: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu» (Łk 2, 34-35).

Powyższe słowa przepowiadają naznaczoną cierpieniem przyszłość Mesjasza. On jest bowiem «znakiem, któremu sprzeciwiać się będą», który spotka się z silną opozycją ze strony współczesnych Mu ludzi. Jednakże Symeon jednoczy cierpienie Chrystusa z wizją duszy Maryi przeszytej mieczem, łącząc w ten sposób Matkę z bolesnym przeznaczeniem Syna. W ten sposób świątobliwy starzec, ukazując wzrastającą wrogość, z którą spotka się Mesjasz, podkreśla jej reperkusje w Sercu Matki. To matczyne cierpienie sięgnie szczytu podczas męki, kiedy zjednoczy się Ona z Synem w odkupieńczej ofierze.

Słowa Symeona, następujące po nawiązaniu do pierwszych pieśni Sługi Pańskiego (...), przytoczonych przez Łukasza (2,32), kierują naszą myśl ku proroctwu cierpiącego Sługi (Iz 52, 13-53,12), który - «przebity za nasze grzechy» (Iz 53,5) - ofiaruje «swe życie na ofiarę za grzechy» (Iz 53,10) poprzez osobistą i duchową ofiarę przewyższającą nieskończenie dawne obrzędy ofiarne. Możemy zauważyć tutaj, jak proroctwo Symeona pozwala dostrzec w przyszłym cierpieniu Maryi szczególne podobieństwo do bolesnej przyszłości «Sługi».

Maryja i Józef okazują wielkie zdumienie, kiedy Symeon ogłasza Jezusa jako «światło na oświecenie pogan i chwałę [...] Izraela» (Łk 2,32). Natomiast wobec proroctwa o mieczu, który przeszyje Jej duszę, Maryja nie wypowiada się. Wraz z Józefem przyjmuje w milczeniu te tajemnicze słowa zapowiadające bardzo bolesne doświadczenie, które nadają bardziej autentyczny sens ofiarowaniu Jezusa w świątyni.

Istotnie, wedle zamiaru Bożego złożona wówczas w ofierze «para synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego» (...) stanowiły preludium do ofiary Jezusa «cichego i pokornego sercem» (por. Mt 11,29); w Nim miało się dokonać prawdziwe «ofiarowanie» (por. Łk 2,22), w którym Matka miała być złączona z Synem w dziele odkupienia.

Po proroctwie Symeona następuje spotkanie z prorokinią Anną: «sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy» (Łk 2,38). Wiara oraz prorocka mądrość starej kobiety, która «służąc Bogu [...] dniem i nocą» (Łk 2,37) postami i modlitwami ożywia oczekiwanie na Mesjasza, skłaniają Świętą Rodzinę do złożenia ponownie swej nadziei w Bogu Izraela. W tak szczególnej chwili postawa Anny będzie dla Maryi i Józefa znakiem od Pana, orędziem oświeconej wiary i wytrwałej służby.

Począwszy od proroctwa Symeona Maryja w wyraźny i tajemniczy sposób łączy swe życie z bolesną misją Chrystusa. Stanie się wierną współpracownicą Syna w dziele zbawienia rodzaju ludzkiego".