Strona główna  /  Kronika Federacji  /  Rok 2018  /  Obrzęd konsekracji wdów z archidiecezji warszawskiej

Obrzęd konsekracji wdów z archidiecezji warszawskiej

 Bp Michał Janocha dokonał obrzędu konsekracji czterech wdów z archidiecezji warszawskiej. Wśród nich była sodaliska Barbara z Sodalicji Mariańskiej pw. Zwiastowania Pańskiego w Warszawie.

Uroczystość odbyła się 30 listopada w trakcie Mszy św. w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie. W homilii bp Janocha mówił o tym, że łatwo przychodzi nam Boga o rożne rzeczy prosić, trudniej jest dziękować. Dlatego zachęcił do dziękczynienia Bogu za całe życie. - Dziękujcie Bogu za to nowe powołanie, które odkryłyście w waszym wdowieństwie, na którym dziś Kościół kładzie pieczęć. Ta pieczęć jest na zawsze - mówił biskup do kandydatek do stanu wdów.

Następnie kandydatki publicznie, w specjalnym dialogu z biskupem, wyraziły gotowość poświęcenia się Bogu na drodze Kościoła. - Najdroższe Siostry. Pan wezwał was, abyście publicznie wyraziły, zarówno swoim stanem, jak i życiem, nadzieję i radość Kościoła, oczekującego podczas ziemskiej pielgrzymki na powrót Boskiego Oblubieńca. Dlatego pytam każdą z was. Czy chcesz pozostać wierna wezwaniu do pełnienia prorockiej misji, aby Chrystus był uczczony przez Twoje świadectwo? Czy chcesz żyć ślubami ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, zgodnie z zasadami Ewangelii i stanem, który wybrałaś? Czy chcesz pełnić uczynki miłosierdzia otaczając szczególną troską biednych, chorych i potrzebujących pomocy, zachowując posłuszeństwo wobec swojego biskupa oraz współpracując z prezbiterami i diakonami? - pytał kandydatki biskup.

Na każde z tych pytań przyszłe wdowy konsekrowane odpowiadały twierdząco. Potem każda z nich, klęcząc, z zapaloną świecą, złożyła swój akt ofiarowania się Bogu. Brzmiał on następująco: - „Ja (...), zachowując w nieustannej pamięci mojego ziemskiego małżonka, wybieram Jezusa Chrystusa jako Oblubieńca Niebiańskiego. Tylko Jemu pragnę ofiarować resztę mojego życia, żyjąc ślubami czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, w nadziei, że za łaską Bożą będę czytelnym znakiem Kościoła pielgrzymującego, który oczekuje na przyjście Zmartwychwstałego Pana. Przyjdź, Panie Jezu".

Po tym ofiarowaniu odśpiewany został hymn „O stworzycielu Duchu przyjdź", a bp Janocha odmówił modlitwę błogosławieństwa. Na koniec każda z pobłogosławionych wdów otrzymała krzyż, jako znak miłości ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Oblubieńca.

W uroczystości wzięły udział rodziny, przyjaciele nowych wdów konsekrowanych oraz księża, którzy przygotowywali je do tego dnia. Nie zabrakło sodalisek i sodalisów. Wszyscy dziękowali Bogu za wdowy, które rozeznały nowe powołanie w swoim wdowieństwie.

Wdowy poświęcone Bogu ślubują życie w czystości, oddają się pokucie, dziełom miłosierdzia, apostolstwu i gorliwej modlitwie. Wspólnotą, w której realizują swoją misję, jest Kościół diecezjalny. W miarę możliwości uczestniczą codziennie we Mszy św., adorują Najświętszy Sakrament, oddają się lekturze Pisma Świętego, sprawują Liturgię Godzin i odmawiają również inne modlitwy, często przystępują do sakramentu pojednania, w sposób wolny obierają kierownictwo duchowe.

Konsekracja wdów nie jest w Kościele niczym nowym. - „Już we wczesnych gminach chrześcijańskich żyły i działały kobiety, które złożywszy ślubowanie dziewictwa, prowadziły życie poświęcone modlitwie, ascezie i dobrym uczynkom. Wiele z nich rezygnowało z wielkiego dobra małżeństwa, by troszczyć się o sprawy Pana i starać się Jemu podobać (por. 1 Kor 7,32): Bo są... i tacy bezżenni, którzy dla królestwa niebieskiego sami zostali bezżenni. Kto może pojąć, niech pojmuje! (Mt 19,12). Inne składały śluby jako wdowy po śmierci mężów.

Mieszkały razem lub osobno, pozostając pod duchowym kierownictwem biskupów. Ich liczba sukcesywnie wzrastała, tak że wkrótce trzeba było tworzyć wspólnoty mieszkające w klasztorach. W ten sposób starożytna instytucja dziewic konsekrowanych ze swego stanu świeckiego przeobraziła się w stan monastyczny. Sobór Watykański II wrócił w tym względzie do początków. Zalecił odrodzenie stanu dziewic konsekrowanych w jego pierwotnym kształcie, czyli bez włączania się we wspólnotę. Po Soborze odrodziła się także konsekracja wdów. O jednej i drugiej formie powołania mówi Ojciec Święty Jan Paweł II w adhortacji apostolskiej Vita consecrata - tłumaczy w jednym z wywiadów ks. Stanisław Szczepaniec, liturgista z Krakowa.

Wyjaśnia, że do konsekracji wdów dopuszczane są kobiety, które trwały w sakramentalnym związku małżeńskim, a po śmierci męża nie żyły publicznie w stanie przeciwnym czystości. - „Jeśli pragną otrzymać specjalnie dla nich przeznaczoną łaskę Boga w postaci daru konsekracji, muszą się zdecydować na życie w czystości, a to przyrzeczenie ma być wyrazem całkowitego oddania się Chrystusowi i pełniejszego włączenia się w służbę Kościołowi. Jest to na pierwszym miejscu służba Kościołowi domowemu, czyli rodzinie, dzieciom i wnukom. Nie wyklucza to jednak zaangażowania szerszego, szczególnie przez modlitwę. Bóg uświęca ich stan życia i obdarza je specjalną łaską" - mówi ks. Szczepaniec.